Rybniccy powstańcy wycofali się spod niemieckiego ostrzału, po czym otoczyli pobliski teren, a następnie po intensywnym ostrzale przypuścili szturm na wrogie pozycje. Dopiero nad ranem 4 maja 1921 r. po krwawych walkach z samoobroną niemiecką oddziały powstańcze opanowały Paruszowiec.
Po stronie powstańców poległo sześciu ludzi (Antoni Patron lat 21, Emanuel Szymura lat 22, Piotr Nolepa lat 23, Franciszek Szewczyk lat 24, Wilhelm Pustelny lat 21 oraz Józef Masłowski lat 24), poważniejsze rany odniosło 15 żołnierzy. Po stronie samoobrony niemieckiej było 18 zabitych, wielu odniosło rany lub dostało się do niewoli, inni ukryli się w familokach, wobec czego powstańcy zarządzili kilkugodzinny stan oblężenia dla całej okolicy.
Po opanowaniu Paruszowca o godzinie 6 rano batalion II pułku Nikodema Sobika ruszył na linię frontu utworzoną wzdłuż brzegu Odry w okolicach Raciborza.
Oblężenie szpitala psychiatrycznego Gdy rankiem 3 maja 1921 r. niemal cały Rybnik znajdował się już w rękach powstańców, w Zakładzie dla Umysłowo Chorych przy ulicy Gliwickiej w towarzystwie setek pacjentów szpitala schroniło się ponad 600 dobrze uzbrojonych osób z proniemieckich oddziałów, w tym dwie kompanie żołnierzy włoskich.