W szpitalu schronienie znalazły również liczne rodziny niemieckie, obawiające się represji ze strony powstańców.
Po 11 dniach oblężenia, powstańcy przejęli kontrolę nad terenem Zakładu dla Umysłowo Chorych. W trakcie walk o szpital psychiatryczny poległo trzech powstańców: Ludwik Groborz i Alojzy Słowieński, obaj z Orzepowic, oraz oficer policji polskiej kapitan Walter Larysz, zaś ciężko ranny został plutonowy Józef Ostroga. Po stronie przeciwnej życie straciło dwóch żołnierzy włoskich.
W efekcie zawartego rozejmu, wczesnym rankiem 14 maja 1921 r. w osłonie wojsk koalicyjnych ulicami miasta na rybnicki dworzec kolejowy przemaszerowało kilkaset osób ukrywających się w szpitalu psychiatrycznym, w tym 300 cywilnych mieszkańców Rybnika narodowości niemieckiej. Pociąg składający się z 20 wagonów wywiózł ich w kierunku Raciborza, znajdującego się ciągle w strefie wpływów niemieckich. Za bezpieczny transport obywateli niemieckich odpowiadały wojska włoskie i francuskie. Do celu ostatecznie dotarły jedynie kobiety, dzieci i mężczyźni do 18. i powyżej 45. roku życia. Reszta pasażerów pociągu została zatrzymana przez powstańców w okolicach Markowic pod Raciborzem.