Najważniejszy wkład teoretyczny Stewarda odbył się podczas jego lat nauczania na Uniwersytecie Columbia (1946–53r.). W tym czasie na uczelni pojawiła się fala weteranów II wojny światowej, którzy uczęszczali do szkoły, dzięki GI Bill. Steward szybko utworzył grupę studentów, którzy mieliby mieć ogromny wpływ na historię antropologii, w tym Sidney Mintz, Eric Wolf, Roy Rappaport, Stanley Diamond, Robert Manners, Morton Fried, Robert F. Murphy i wpłynął na innych uczonych, takich jak jako Marvin Harris. Wielu z tych studentów uczestniczyło w Portoryko Project, kolejnym na dużą skalę badaniu grupowym, które koncentrowało się na modernizacji w Puerto Rico.
Następnie Steward kontynuował swoją karierę na Uniwersytecie Illinois w Urbana i Champaign, gdzie przewodniczył Zakładowi Antropologii i kontynuował nauczanie aż do przejścia na emeryturę w 1968 r. Tam podjął się jeszcze jednego dużego badania: porównawczej analizy modernizacji w jedenastu społeczeństwach trzeciego świata.