Tak pojmowana metafizyka nie jest ani zespołem dogmatów dotyczących natury świata, ani metodologią poznania (do czego zdaniem Wahla sprowadzano rozważania filozoficzne w XIX w.), ani Kantowskie poszukiwanie warunków możliwego doświadczenia, ani fenomenologiczny opis, ani logiczna czy lingwistyczna analiza. Właściwością pytań metafizycznych jest angażowanie samego pytającego, adresowanie pytania zarówno do świata, jak i do siebie samego. Doświadczenie metafizyczne, tzn. akt zadawania pytania o zasadę, podstawę wszystkiego, nie jest tak jak doświadczenie naukowe – powtarzalne, niezależne od tego, czyim jest doświadczeniem. Jest to doświadczenie niepowtarzalne – i dlatego właśnie głównym zagrożeniem dla współczesnej rewolucji w metafizyce są doktryny absolutyzujące paradygmat naukowości: pozytywizm logiczny, analiza lingwistyczna i materializm dialektyczny. Wahl dostrzega klucz do odkrycia doświadczenia metafizycznego w sztuce, dając na to dowody historyczne. Pierwsze chronologicznie świadectwa doświadczenia metafizycznego znajduje on u Hezjoda i Homera.