Dlatego właśnie, oprócz rozumienia i uznawania za ważne osiągniętych już w historii propozycji, musi ona odwołać się jeszcze do innego rodzaju doświadczeń: do kontemplacji sztuki i do świata życia codziennego (potocznego), które lepiej oddają pierwotne uwarunkowania myślenia ludzkiego, niż przekaz pojęciowy, właściwy przede wszystkim nauce. Nie oznacza to jednak, że bezpośrednio dana rzeczywistość – przedrefleksyjny kontakt z tym wszystkim co nas otacza, jest nam dany wprost i gotowy. Trzeba dopiero do niego dotrzeć, trzeba go wytworzyć. Wtedy, być może, współczesna rewolucja filozoficzna będzie nawet większa od poprzedniej – kartezjańskiej (XVII w.). Zaproponowana przez Wahla próba uchwycenia istoty doświadczenia metafizycznego ma być krokiem na tej drodze. Tak więc sztuka (poezja), filozofia (antytetyczna), historia, a także inne nauki (jeśli traktować ich twierdzenia relatywistycznie) – wszystko to są uprawnione drogi docierania do podstaw, do zasad bycia. Tyle tylko, że ta „sfera metafizyczna” nie jawi się pod postacią jakiegoś jednolitego przedmiotu, jest w ścisłym sensie słowa bezprzedmiotowa. Doświadczenie metafizyczne, nie mając swego przedmiotu, pozostaje jednak metafizycznym: nie dając się ostatecznie wysłowić, wskazuje przecież na pierwotność sfery przekraczającej pojedyncze i określone doświadczenia – sfery bycia.