Szybki marsz przez Francję spowodował znaczne obciążenie linii zaopatrzeniowych, pogarszające się z powodu braku jakiegokolwiek większego portu poza stosunkowo odległym Cherbourgiem w zachodniej Francji. Chociaż Antwerpia była postrzegana jako klucz do rozwiązania problemów logistycznych aliantów, jej port pozostawał poza zasięgiem alianckiej żeglugi, dopóki ujście Skaldy nie było wolne od sił niemieckich. W miarę postępu kampanii wszyscy walczący, zarówno sojusznicy, jak i Niemcy, odczuwali skutki braku dostarczania odpowiednich zapasów dla oddziałów na pierwszej linii.
Alianci mieli do pokonania dwie główne przeszkody. Pierwszą z nich były naturalne bariery tworzone przez rzeki płynące z południa na północ. Drugą była linia Zygfryda, która wraz ze wszystkimi siłami Wehrmachtu na froncie zachodnim podlegała dowództwu feldmarsz. Gerda von Rundstedta.
Logistyka i zaopatrzenie Chociaż kampania w Normandii trwała dłużej, niż planowano, postępy aliantów do września znacznie przekroczyły oczekiwania. Na przykład Bradley miał cztery dywizje więcej, niż planowano, a wszystkie jego siły były wówczas o 240 km dalej, niż zakładano.