Jedynie 6. Grupa Armii przebywająca w południowej Francji była odpowiednio zaopatrzona z Tulonu i Marsylii, ponieważ zdobyła porty w stanie nienaruszonym, a lokalny system kolei był mniej uszkodzony. To źródło zaspokoiło około 25% potrzeb zaopatrzeniowych Aliantów.

Uważa się, że amerykańska organizacja dostaw – Communications Zone (COMZ) – nie przyspieszyła rozwiązania problemu i była zbyt biurokratyczna, zatrudniając ok. 11 tys. pracowników. COMZ i jego dowódca, gen. John C.H. Lee, byli mocno krytykowani przez innych amerykańskich generałów. Ciągłe niedostarczanie uzupełnień na czasu lub omyłkowe kierowanie ich do złych jednostek potęgowało frustrację dowódców frontowych. Gen. Eisenhower uważał jednak, że nie może wywierać presji na oficerów i urzędników COMZ, ponieważ byli oni odpowiedzialni bezpośrednio przed Waszyngtonem, a nie przed SHAEF. Pomimo to gen. Eisenhower sam był krytykowany za bierność w tej sprawie.

W tym czasie główne linie zaopatrzeniowe aliantów nadal biegły z powrotem do Normandii, powodując poważne problemy logistyczne. Rozwiązaniem mogło być szybkie uruchomienie portu w Antwerpii.