Po powrocie do kraju został aresztowany wraz z A. Bobrowskim w Grojcu. Po długim śledztwie w 1847 został skazany za zdradę stanu na śmierć, zamienioną po apelacji na karę 18 lat ciężkiego więzienia. Karę odbywał w więzieniu na zamku Špilberk w Brnie na Morawach.
Po wybuchu Wiosny Ludów został zwolniony na mocy amnestii cesarskiej w marcu 1848 roku. W połowie 1848 został wybrany w okręgu Gdów do Sejmu Ustawodawczego w Wiedniu i Kromieryżu (10 lipca 1848 - 7 marca 1849)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848–1918, Warszawa 1996, s. 348., W parlamencie należał do „Stowarzyszenia” skupiającego demokratycznych posłów polskichProtokoły Koła Polskiego w wiedeńskiej Radzie Państwa (lata 1867–1868), oprac. Zbigniew Fras i Stanisław Pijaj, Kraków 2001, s. 28. Mimo swej rewolucyjnej przeszłości opowiadał się wówczas za współpracą z rządem. M.in. 19 października 1848 wraz częścią posłów podpisał odezwę wzywającą ludność Galicji by sprzeciwiała się wystąpieniom antyrządowym. W tym czasie głosował także w parlamencie za przedłożeniami rządowi m.in. w sprawie sankcji cesarskiej dla aktów ustawodawczych. Prowadził także w 1848 ożywioną akcję agitacyjną i publicystyczną w której wydawanych wówczas broszurach potępiał wystąpienia chłopskie w 1846 i sprzeciwiał się radykalnemu rozwiązaniu kwestii pańszczyzny.