Druga fala operacji Elmira dotarła do strefy desantu o 22:55, gdy teren był już pogrążony w cieniu, a ponieważ żadne inne pomocniki nie działały, skierowano się w stronę radiolatarni „Eureka” w Strefie Lądowania O. Mniej więcej w połowie drogi samoloty znalazły się pod najcięższym ostrzałem artylerii przeciwlotniczej w dniu D, ponieważ trasa do Strefy Lądowania O przebiegała bezpośrednio wzdłuż linii niemieckich. Mimo to szkody były podobne do strat poniesionych w rzutach, które przybyły dwie godziny wcześniej, z trzema C-47 porzuconymi w drodze powrotnej. Dwa ostatnie rzuty szybowców miały średnią celność. Pierwszy z nich odłączono zbyt wcześnie i maszyny wylądowały w pobliżu lub w granicach linii niemieckich, ale drugi desantował się dokładnie w Strefie Lądowania O, z wyjątkiem pięciu szybowców, których piloci wykonali rozkaz z odprawy i wylądowali w Strefie Lądowania W. Mimo to praktycznie cały personel obu batalionów odnalazł drogę na pozycji 82 Dywizji Powietrznodesantowej do rana, a do zachodu słońca 8 czerwca 15 z ich 24 dział brało udział w walce.