niektóre z nich zostały włączone do wydanego pamiętnika. Skrajnie trudne warunki pchnęły ją do nieudanej próby samobójczej (została uratowana przez brata).
Dalsze losy wojenne Po likwidacji krakowskiego getta wraz z matką i bratową trafiła do obozu w Płaszowie, następnie do Auschwitz-Birkenau i Ravensbrück. W kolejnych latach była więźniarką obozów w Malechowie i Lipsku. W obozach koncentracyjnych doświadczyła głodu, szykan i licznych okrucieństw.
22 lutego 1947 została przesłuchana w charakterze świadka przed Wojewódzką Żydowską Komisją Historyczną w Krakowie w sprawie Luise Danz – zbrodniarki wojennej, z którą zetknęła się w obozie w Płaszowie. Zeznała między innymi: „Uważam, że jako główna aufseherka była Danz odpowiedzialna za stosunki panujące w obiekcie. A mianowicie: za głód straszliwy, za stosunki zdrowotne (brak mydła), kompletny brak lekarstw, za nieregularne wydawanie obiadów i za szykany, którymi nas dręczyła w barakach. Wszystko to świadczyło o jej nieludzkim charakterze i nienawistnym stosunku do więźniarek”.