350 polskich nazwy roślin w tłumaczeniu poematu Aemilius Macer de herbarum virtutibus), Stefan Falimierz (polskojęzyczne, ale nieoryginalne dzieło O ziołach i mocy ich...), Marcin Siennik (tłumaczenia na polski, z dodaniem polskich nazw roślin, dzieła Matthiola), Hieronim Spiczyński (nieoryginalne dzieło O ziołach tutejszych i zamorskich); następnie cechy przejściowe – przedstawiciele: Antonio Schneeberger (1530–1581; Catalogus stirpium quarundum latine et polinice conscriptus Cracoviae (1557)); cechy botaniki odrodzenia – przedstawiciele: Marcin z Urzędowa (Herbarz polski, to jest o przyrodzeniu zioł y drzew rozmaitych y innych rzeczy do lekarztw należących (1595)), Szymon Syreniusz (O przyrodzeniu i użyciu ziół (1613)). Okres czwarty (od XVII do XVIII) – słaby rozwój botaniki rozwijającej się głównie pod wpływem mecenatu (np. Leszczyńskich, księżnej Anny Jabłonowskiej, króla Augusta II); powstały: Królewskie Ogrody w Warszawie (ok.