700 roślin; trzecie miejsce w Europie pod względem liczby gatunków; nie przetrwał epoki saskiej), Uniwersytecki Ogród Botaniczny w Krakowie, Ogród Botaniczny przy Królewskiej Szkole Lekarskiej w Grodnie (powstał w 1777), Ogród Botaniczny w Wilnie (1781); przedstawiciele: Marcin Bernhardi („de Bernitz”; katalog roślin Królewskich Ogrodów w Warszawie (1652)), Jean-Emmanuel Gilibert (Flora Lithuanica (1781-82), utworzył Ogród Botaniczny przy Królewskiej Szkole Lekarskiej w Grodnie oraz Ogród Botaniczny w Wilnie), Jan Jonston (Dendrologia (1662, 1796)), ks. Krzysztof Kluk (Dykcjonarz roślinny (1786-88)), Henryk Erndtel (flora okolic Warszawy Viridarium Warsaviense (1730)). Okres piąty (od III rozbioru Polski (1795) do powstania listopadowego (1830/31)) – podział kraju pomiędzy zaborców (Rosja, Prusy, Austria) utrudniał swobodny rozwój nauki (kordony biegnące przez kraj, świadomy ucisk wobec kultury polskiej); brak centralnych centów botanicznych (powstawały osobne w każdym z zaborów, przy czym w zaborze pruskim powstawały jedynie nieliczne prace florystyczne); ośrodki: Uniwersytet Wileński (najsilniejszy i najwcześniejszy;