przedstawiciele: Stanisław Bonifacy Judziłł (Flora Lithuanica (1791, 1811), stworzenie Ogrodu Botanicznego w Wilnie (1824, ok. 6,5 tysiąca gatunków)), Jan Wolfgang (1776–1859, atlas litewskich gatunków rdestnic), Stanisław Batys Gorski (florysta, flora Puszczy Białowieskiej)), Liceum Krzemienieckie (zlikwidowany po powstaniu listopadowym (kadra i zbiory przeniesione do Kijowa); przedstawiciele: Willibald Besser (florysta, współzałożyciel Ogrodu Botanicznego), Antoni Andrzejowski (współzałożyciel Ogrodu Botanicznego)), Uniwersytet Warszawski (przedstawiciel: Michał Szubert (anatomia roślin, dendrologia, założyciel (1818) Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego)), Kraków (rozwijał się wcześniej założony (1783) Ogród Botaniczny Uniwersytetu Jagiellońskiego); przedstawiciele: Alojzy Estreicher (dyrektor Ogrodu Botanicznego), Ignacy Rafał Czerwiakowski (autor podręczników do botaniki, dyrektor Ogrodu Botanicznego), Staniwsław Wodzicki (dzieło ogrodniczo-botaniczne O hodowli roślin (1818-1828), w którym pierwszy raz w historii botaniki w Polsce wprowadzono system naturalny), Willibald Besser (Flora Galiciae (1808)). Okres szósty (od 1831 do powstania styczniowego (1863/64)) – brak zmian w kierunkach rozwoju botaniki; zamknięcie głównych ośrodków botaniki w Wilnie i Krzemieńcu;