Tło sytuacyjne Siły Zbrojne Niepodległego Państwa Chorwackiego zostały przegrupowane w listopadzie 1944 r., aby połączyć oficjalną armię, Hrvatsko domobranstvo i paramilitarne bojówki ustaszowskie w 18 dywizjach, w tym 13 dywizjach piechoty, dwóch górskich, dwóch szturmowych i jednej dywizji zastępczej, każda z własną artylerią i innymi jednostkami wsparcia. Sporadycznie tworzono nawet jednostki pancerne. Od początku 1945 r. dywizje te były przydzielane do różnych korpusów niemieckich, a do marca 1945 r. utrzymywały Front Południowy.
Wiosną 1945 r. wojska niemieckie i ich sojusznicy znajdowali się w pełnym odwrocie w obliczu ofensywy armii jugosłowiańskiej. Na początku kwietnia jugosłowiańska 3 Armia, pod dowództwem Kosta Nađja przeszła przez region Podrawie, osiągając pozycję na północ od Zagrzebia i przekroczyła starą granicę austriacko-jugosłowiańską w sektorze Dravogradu. 3. Armia zamknęła pierścień okrążenia wokół sił Osi, gdy jej oddziały zmotoryzowane połączyły się z 4 Armią w Karyntii. W rezultacie niemiecka Grupa Armii E nie mogła uciec na północny zachód przez rzekę Drawa. Gen. Alexander Löhr, dowódca otoczonych wojsk, został zmuszony do podpisania 9 maja aktu bezwarunkowej kapitulacji sił pod jego dowództwem w Topolšicy koło Velenje w Słowenii.