Jednak obawiając się zemsty partyzantów i ludności serbskiej za zbrodnie popełnione podczas okupacji Jugosławii, żołnierze Wehrmachtu wraz z jednostkami kolaboracyjnymi: Chorwackimi Siłami Zbrojnymi, Słoweńską Domobraną, Czarnogórską Armią Narodową i elementami innych frakcji, nadal stawiali opór i próbowali przedostać się na zachód, gdzie mieli nadzieję znaleźć się pod ochroną Brytyjczyków w Klagenfurcie.

Bitwa Tuż przed godziną 9:00 rano 14 maja znaczna liczba jednostek, głównie Chorwackich Sił Zbrojnych z niektórymi oddziałami Czarnogórskiej Armii Ludowej i Słoweńskiej Domobrany zbliżyła się do pozycji armii jugosłowiańskiej na farmie Šurnik pod Poljaną, żądając swobodnego przejścia na zachód. Partyzanci odmówili, po czym rozpoczął się ostrzał z obu stron. Ataki Chorwatów, wspierane ostrzałem artyleryjskim, nasiliły się po południu, wieczorem i trwały przez całą noc, żeby ostatecznie ustać rankiem 15 maja wraz z przybyciem około 20 brytyjskich czołgów. Nastąpiły nerwowe negocjacje, podczas których brytyjscy oficerowie jasno stwierdzili, że nie zaoferują pomocy kolaborantom i że ich poddanie się armii jugosłowiańskiej jest jedyną opcją, aby uszli z życiem. Białe flagi na znak kapitulacji zostały podniesione około godz.