W 1729 tańczyła wraz z partnerem bez masek, co było wówczas nowością, bo chciała przekazać emocje także za pomocą mimiki. Największe sukcesy w karierze odniosła w Londynie, dokąd udała się ze względu na konflikt z dyrekcją Opery Paryskiej. Tańczyła tam w baletach Les Caractères de l’amour oraz Bacchus et Ariane (1734). Sławę przyniosła jej również choreografia do baletu Pigmalion (1734), do którego przygotowała strój wzorowany na antyczny (odrzucając strój baletnicy typowy dla XVIII wieku) i w którym tańczyła jako Galatea, nosząc tunikę i sandały, a jej włosy były nieupięte.
Występowała w Londynie w Covent Garden Theatre w operach Händla, który specjalnie dla niej skomponował w 1734 prolog Terpsichore do opery Il pastor fido, jak również divertissement do oper Oreste (1734), Ariodante (1735) i Alcina (1735). Ze sceną londyńską rozstała się, gdy publiczność przyjęła ją niechętnie, po tym jak pojawiła się w suicie w męskim stroju jako Kupidyn.