Izba Dworcowa dla Matki i Dziecka – forma pomocy społecznej dla kobiet ciężarnych oraz matek z małymi dziećmi funkcjonująca na większych dworcach w Polsce w okresie 1945–1948Mikołaj Brenk, Działania z zakresu ratownictwa społecznego w Polsce w latach 1944–1948, w: Biuletyn Historii Wychowania, nr 32/2014, PTPN/UAM, s. 128.
Izby były placówkami całodobowymi, organizowanymi na większych, zwłaszcza węzłowych stacjach kolejowych, w celu udzielania wsparcia podróżującym kobietom, zwłaszcza będącym w trakcie procesu repatriacyjnego (wysiedlenie Polaków z Kresów Wschodnich). Miały ułatwiać wielogodzinne oczekiwanie na połączenia, w związku z czym zakładano, że można w nich było przebywać do 24 godzin. Oprócz noclegów w izbach można było załatwiać kwestie biletowe, a także otrzymać posiłek. Większość świadczonych usług była bezpłatna, jedynie w niektórych przypadkach wymagano dopłaty za posiłki. Personel izb stanowiły pielęgniarki, opiekunki społeczne oraz sprzątaczki.
Placówki podlegały Ministerstwu Pracy i Opieki Społecznej.