Ich organizatorami i operatorami były różne organizacje, m.in.: Liga Kobiet, Caritas, Polski Czerwony Krzyż i Robotnicze Towarzystwo Przyjaciół DzieciAleksander Juźwik, Placówki opieki całkowitej i otwartej Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci i Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w latach 1945–1952, w: Polska 1944/45–1989. Studia i Materiały, nr XIV/2016, s. 20. Likwidacja izb rozpoczęła się latem 1948, kiedy to działało ich jeszcze 64. Likwidacja była spowodowana względną poprawą komunikacji kolejowej, jak również ogólną stabilizacją życia w Polsce.
Dworcowe Izby dla Matki i Dziecka rozpoczęto ponownie organizować na największych dworcach w latach pięćdziesiątych XX wieku pod egidą Kolejowej Służby Zdrowia. Z ich usług mogły korzystać osoby posiadające ważny bilet, podróżujące z dzieckiem nie wykazującym objawów choroby zakaźnej oraz kobiety ciężarne. Celem działalności tych izb było udzielenie schronienia i umożliwienie krótkiego odpoczynku w trakcie podróży, jak również stworzenie warunków umożliwiających odpowiednią opiekę nad dzieckiem. Aby spełniać te wymogi izby wyposażone były w przewijaki, kąciki sanitarne, jak również kuchnię mleczną. Wydawane było ciepłe mleko (odpłatnie). Inne wyposażenie izb stanowiły łóżeczka dziecięce oraz miejsce odpoczynku dla matek.