W tym okresie przez kilka dni tymczasowo pełnił funkcję przewodniczącego nowo powstałej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w tym mieście (do przybycia Kazimierza Sidora).
Lata powojenne mały|Pierwsza siedziba warszawskiego Muzeum Etnograficznego: pałacyk na Młocinach. mały|Gmach Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, ul. Kredytowa 1 W latach 1945–1953 był członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Brał udział w pracy komitetu redakcyjnego „Prac i Materiałów Etnograficznych”.
W 1946 r. wycofał się z czynnej działalności politycznej. Wystąpił do władz z inicjatywą powołania muzeum etnograficznego w Warszawie (poprzednie zostało doszczętnie zniszczone podczas wojny). W stworzeniu tej instytucji widział możliwość przedstawienia i udokumentowania specyfiki etnograficznej Polaków, podkreślenia jej wartości i wkładu w ogólny rozwój cywilizacji. Tym celom miały służyć zbiory zgromadzone zarówno na terenie Polski, jak i z krajów europejskich. Ostatnie miały wskazać miejsce Polski w ogólnym dorobku kultury europejskiej. Kolejnym działem miały być zbiory ilustrujące charakterystykę etnograficzną ludów świata, które zachowały podstawowe cechy swej rodzimej kultury i mogły przedstawić etapy rozwoju cywilizacji ludzkiej.