W październiku 1946 r. powołano Muzeum Kultur Ludowych w Młocinach. Z czasem stało się Państwowym Muzeum Etnograficznym – największą placówką tego typu w kraju. Wtedy siedzibą muzeum stał się zniszczony XVIII-wieczny pałac Bruhla w Młocinach pod Warszawą, otoczony rozległym parkiem. Dzięki niesłychanej energii i konsekwencji działania dyrektora, mimo skąpych środków finansowych, nie tylko odbudowano budynek, ale zgromadzono na tyle reprezentatywne zbiory, że już w 1948 r. otwarto pierwszą wystawę: „Strój i odzież ludowa". Jan Manugiewicz chciał, by na terytorium parku mieściły się różnorodne formy budownictwa ludowego z wszystkich regionów Polski. Manugiewicz chciał zaoferować zwiedzającym aktywną formę wypoczynku – możliwość uczestniczenia w zespołach artystycznych lub dyskusyjnych. Niestety, plany nie zostały wcielone w życie.
Ważne miejsce w projektach Manugiewicza zajmowała idea stworzenia w muzeum centrum studiów polonijnych, którego celem byłoby – z jednej strony – badanie wkładu emigracji polskiej w rozwój miejsc i krajów osiedlenia, z drugiej zaś – zapobieganie wynaradawianiu się Polaków na obczyźnie przez ułatwianie im kontaktów z ojczystym dziedzictwem kulturowym. Pomysł ten, jak wiele innych, zrealizowany był znacznie później przez inne instytucje.