Przez całe życie zakładanie szkół i działalność pedagogiczna były dla niej sposobem na poprawę sytuacji żydowskich kobiet. Zdobycie wykształcenia miało im zagwarantować szersze perspektywy życiowe: nie tylko tradycyjną rolę żydowskiej żony i matki, ale też zdobycie zawodu, wyjście na rynek pracy i uzyskanie niezależności ekonomicznej. Kobiety bardziej świadome politycznie, aktywne zawodowo, mogły według Rakowskiej nie tylko decydować o sobie, ale także bardziej angażować się w życie społeczne swojego środowiska i kraju.
Działalność syjonistyczna i feministyczna Z ruchem syjonistycznym Pua Rakowska miała styczność w latach 80. XIX wieku w Białymstoku, ale aktywnie zaczęła w nim brać udział po przeprowadzce do Warszawy (1891). Jej aktywność syjonistyczna była ściśle związana z aktywnością feministyczną. Wychodziła z założenia, że w warunkach dalekich od równouprawnienia i emancypacji, kobiety będą mogły aktywniej udzielać się publicznie we własnych, kobiecych organizacjach.