Cheder ten był prowadzony przez syjonistyczną grupę Bnej-Mosze i była to pierwsza nowoczesna szkoła dla dziewcząt z dużym naciskiem na znajomość języka hebrajskiego. Po dwóch latach otworzyła własne 7-klasowe rosyjskojęzyczne gimnazjum z nauczaniem języka hebrajskiego w programie. Szkoła, znana jako Gimnazjum Rakowskiej, funkcjonowała do wybuchu I wojny światowej w 1914 roku.
W tym czasie działalność pedagogiczna Rakowskiej nie ograniczała się do prowadzenia regularnych placówek szkolnych. Od 1906 roku otworzyła pionierskie szkoły letnie w podwarszawskich letniskach – Otwocku i Świdrze, gdzie dzieci spędzały miesiące letnie. Dużą wagę przykładała też do szkolnictwa zawodowego dziewcząt i kobiet żydowskich, które dawało im możliwość bezpośredniego zdobycia zawodu oraz pracy.
Po I wojnie światowej, w 1918 roku, zajęła się bezdomnymi dziećmi-sierotami, dla których utworzyła w Warszawie sierociniec przy ulicy Twardej. Pracowała też jako prywatna nauczycielka hebrajskiego, a podczas pierwszego pobytu w Palestynie w 1920 roku nauczała żydowskie i arabskie dziewczęta w szkole żeńskiej w Jerozolimie.