Również sundajski, będący drugim pod względem liczebności użytkowników językiem regionalnym, zajmuje istotne miejsce w indonezyjskich uwarunkowaniach socjopolitycznych.
Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja w słabiej zaludnionej wschodniej części Indonezji, która cechuje się ogromnym stopniem różnorodności językowej, przewyższającym zróżnicowanie językowe spotykane na zachodzie kraju. Języki wschodniej Indonezji są używane przez niewielkie grupy ludności, typowo liczące od kilkuset do kilkudziesięciu tysięcy osób, a zarazem należą do najbardziej zagrożonych w całym regionie austronezyjskim. Badania nad nimi są jednak znacznie mniej rozwinięte niż badania nad językami zachodniej Indonezji, co znajduje odzwierciedlenie w ograniczonym zasobie publikacji państwowych na ich temat. Lokalne społeczności, oddalone od centrum politycznego kraju, mają słabszy dostęp do wsparcia instytucjonalnego i projektów, które mogłyby pomóc w ochronie i dokumentacji miejscowych języków. Na niekorzyść prowadzenia badań lingwistycznych działa również niedostateczna infrastruktura. Dodatkowo w regionie tym panuje stosunkowo wysoki poziom analfabetyzmu, zwłaszcza na Nowej Gwinei.