Z początkiem 1793 roku, Komisji Kodyfikacyjnej został przedstawiony gotowy już projekt, którego autorem był Mathias von Haan. Jednakże w międzyczasie pojawił się patent Cesarza Franciszka II z 2 stycznia 1795 roku, który spowodował dużą zmianę w dalszych pracach nad kodeksem. Mowa tu o pomyśle ponownego wprowadzenia kary śmierci w przypadkach tzw. zdrady głównej. Zmiana ta, zrywająca z józefińskim system kar, w którym nie było miejsca dla kary śmierci w postępowaniu zwyczajnym, spowodowała konieczność rozszerzenia prac kodyfikacyjnych. Podstawą stał się kolejny, drugi projekt von Haana z 4 stycznia 1794 r. uzupełniony konsekwencjami wynikłymi z patentu o zdradzie głównej.
2 lipca 1794 roku cesarz Franciszek II polecił rozesłać projekt do komisji w poszczególnych krajach austriackich oraz przekazać go również do wglądu i oceny Najwyższej Izbie Sprawiedliwości (Oberste Justizstelle). Następnie Komisja Kodyfikacyjna w ciągu 1796 roku, wbrew pierwotnym ustaleniom włączyła do tekstu przepisy proceduralne, a także rozważyła proponowane poprawki. W ten sposób kodeks był już praktycznie gotowy do zastosowania w życiu codziennym.