Po trzecim rozbiorze Polski powstał problem reorganizacji prawnej nowo utworzonej prowincji. Cesarz Franciszek II zadecydował, że polskie prawo karne powinno natychmiast ustąpić miejsca austriackiemu. Z tego powodu wydane zostało polecenie nadania mocy drugiemu projektowi von Haana na terenie całej Galicji Zachodniej.
Treść Ustawy Przy wprowadzeniu w życie nowego kodeksu, zawarto pismo proklamacyjne, które miało charakter przepisów wprowadzających gdzie sformułowana była istotna zasada mówiąca o tym, że ustawa karna dotyczy czynów przestępczych popełnionych po dacie jej wejścia w życie, chyba że nowe przepisy są względniejsze dla sprawy (lex severior retro non agit).
Ustawa karna pod nazwą Strafgesetzbuch für Westgallizien weszła w życie na terytorium trzeciego zaboru austriackiego z dniem 1 stycznia 1797 roku. Kodeks miał zapewniać na terenie Galicji ład i porządek oraz uporządkowanie wymiaru sprawiedliwości na nowo przyłączonym terytorium.
Całość ustawy karnej zachodniogalicyjskiej dzieliła się na dwie części: pierwszą o przestępstwach i karach (§1 – 232) i drugą, obejmującą przepisy proceduralne (§233 – 567).