W latach I wojny światowej Lebl-Albala wydawała w Zagrzebiu pisma Odjek (Odpowiedź), Književni jug (Literackie Południe) oraz Moderna žena (Nowoczesna kobieta). W 1917 wyjechała do Szwajcarii, a w 1918 powróciła do Belgradu, gdzie mieszkała do 1940. Od 1920 pracowała w gimnazjum żeńskim. W grudniu 1927 stanęła na czele Stowarzyszenia oświecenia kobiet i ochrony ich praw (Društvo za prosvećivanje žene i zaštitu njenih prava), działała także w organizacjach syjonistycznych.
Zajmowała się teorią literatury. Oprócz artykułów naukowych pisała eseje, opowiadania, a także relacje z podróży. W 1937 wydawała Biuletyn Jugosłowiańskiego Stowarzyszenia Kobiet (Glasnik Jugoslovenskog ženskog saveza). W 1940 wyjechała do Waszyngtonu, gdzie jej mąż pracował w ambasadzie jugosłowiańskiej. W tym czasie pisała dla czasopisma Yugoslav News Bulletin. Po śmierci męża w 1942, Lebl-Albala wraz z córką osiedliły się w Nowym Jorku, a w 1945 powróciła do Belgradu. W 1947 skorzystała z możliwości migracji dla ludności żydowskiej i opuściła Jugosławię. W latach 1951–1953 mieszkała w Rzymie, a następnie w Kanadzie, skąd dotarła do Los Angeles, gdzie mieszkała do końca życia.