Pracę doktorską z historii architektury obronił w 1936 roku u profesorów Hansa Tieze i Hansa Sedlmayra.
Po śmierci ojca, w 1936 przeniósł się z matką oraz bratem Ludwikiem do Warszawy. Jeszcze przed wybuchem wojny podjął pracę jako architekt wnętrz w firmie Thonet, jak również współpracę z założonym przez Teodora Toeplitza Polskim Towarzystwem Reformy Mieszkaniowej, skupiającym działaczy formułujących program poprawy warunków mieszkaniowych ludności miejskiej
W czasie wojny mieszkał wraz z rodziną w podwarszawskich Włochach, a od września 1944 roku, w wyzwolonej spod okupacji niemieckiej prawobrzeżnej części Warszawy, gdzie tworzono urząd województwa warszawskiego. Zorganizował wydział budownictwa, a następnie nadzorował jego działalność jako wicewojewoda. Od 25 lutego do 10 maja 1945 roku sprawował funkcję p.o. wojewody warszawskiego. W 1945 został dyrektorem Departamentu Polityki Budowlanej w Ministerstwie Odbudowy, obejmującego zasięgiem działania ogólnokrajowe dotyczące problemów odbudowy i mieszkalnictwa. Tam też opracował założenia funkcjonowania Zakładu Osiedli Robotniczych (ZOR), a następnie kierował jego działalnością od 1951 do 1956 roku. W 1947 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej. Następnie należał do Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejTadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944-1991, Warszawa 1991, s.