Wychowany na tradycjach Bauhausu Juliusz Goryński krytycznie odnosił się do polityki mieszkaniowej narzucanej przez Władysława Gomułkę, w związku z czym opuścił na własne życzenie zajmowane w ministerstwie stanowisko.
W dalszych latach życia poświęcił się pracy naukowej w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (dzisiejszej Szkole Głównej Handlowej) i na Uniwersytecie Łódzkim, w których inicjował powstanie katedr ekonomiki budownictwa. Zajmował się zagadnieniami ekonomicznymi w budownictwie, polityką przestrzenną, a także prognostyką. Jednym z efektów pracy akademickiej było stworzenie pionierskiego podręcznika akademickiego „Ekonomika Budownictwa”, który był kilkakrotnie uzupełniany i wznawiany.
W 1971, na własną prośbę, przeszedł na emeryturę. W tym czasie opublikował książkę „Mieszkanie wczoraj, dziś i jutro” (1973), adresowaną nie tylko do naukowców, ale także do osób, które interesują się problemami mieszkalnictwa. Przede wszystkim jednak koncentrował swoją uwagę na współpracy przy badaniach prognostycznych jako członek i wiceprzewodniczący powołanego w Polskiej Akademii Nauk Komitetu „Polska 2000”. W ramach prac tego komitetu powstało studium autorstwa Juliusza Goryńskiego i Adama Andrzejewskiego Mieszkalnictwo, w: Prognozie ostrzegawczej – lata najbliższe (PAN, Komitet Badań i Prognoz „Polska 2000”, Warszawa 1981).