Od 1958 jako podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Komunalnej, nadzorującego gospodarkę mieszkaniową w miastach, starał się przywrócić właściwą pozycję budownictwu indywidualnemu, propagował formy niższej zabudowy szeregowej, przy zastosowaniu tańszych, lokalnych materiałów. Osobiście sporządzał projekty architektoniczne wzorcowych osiedli – w Miedzeszynie pod Warszawą, w Kolumnie pod Łodzią i w Pruszkowie.
Ze względu na pogarszającą się pod koniec lat 50. koniunkturę gospodarczą Polski znacznie ograniczono nakłady na budownictwo mieszkaniowe, co doprowadziło w końcu w latach 1962–1963 do wyraźnego spadku liczby oddawanych do użytku mieszkań. Aby utrzymać wzrost budownictwa mieszkaniowego przy okrojonych nakładach, zaczęto wprowadzać już na początku lat 60. (1962–63) politykę tzw. budownictwa oszczędnościowego skutkującego ograniczaniem powierzchni i wyposażenia mieszkań. Prowadziło to na przykład do tak drastycznych rozwiązań jak budowa ciemnych, bardzo ciasnych kuchni, a w krańcowych wypadkach – do projektowania wspólnych dla kilku mieszkań urządzeń sanitarnych.