Ponadto Sąd Grodzki w Wieluniu skazał go na karę dziesięciu dni aresztu za „wypowiedzenie się z lekceważeniem o władzy państwowej na zebraniu”. Ostatecznie w 1934 cofnięto mu koncesję skarbową na handel detaliczny wódek i win. Pracował jako pomocnik handlowy w składzie wódek. Był dwukrotnie wybierany do Rady Miejskiej w Wieluniu.
2 kwietnia 1938 Sąd Okręgowy w Kaliszu zatwierdził wyrok Sądu Grodzkiego w Wieluniu z 4 grudnia 1937 skazujący Marcina Wielgosza na karę trzech miesięcy aresztu i 10 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na dwa dni aresztu za to, że w lipcu 1937 w Wieluniu, nie mając przepisanego zezwolenia i trudniąc się zawodowo pisaniem podań do władz sądowych na zamówienie, napisał podanie do Sądu Grodzkiego w Wieluniu Stefanowi Podgórskiemu i Janowi Smolnikowi, to jest o przestępstwo z art. 9 ustawy z dnia 28 marca 1933 o biurach pisania podań oraz o zakazie udzielania porad prawnych i prowadzenia cudzych spraw.. W styczniu 1939 odbywał zasądzoną karę w więzieniu w Wieluniu.
Po II wojnie światowej pracował m.in. na stanowisku inspektora surowcowego w Cukrowni „Wieluń”. Zmarł 2 sierpnia 1976 w Wieluniu i został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym przy ul. Augustiańskiej 8a (sektor 2, rząd 1, grób 19), tu podano, że zmarł 3 sierpnia 1978..