Pierwszą zmianę wprowadzał patent z 5 marca 1860, przyznający prawo do zasiadania w Radzie Państwa 38 przedstawicielom sejmów krajowych (na Galicję miało przypadać 3 posłów). 1 czerwca 1860 r. na pierwszej sesji Rady Państwa otwartej przez cesarza, reprezentanci Węgrów, Czechów, Polaków i Włochów, zażądali uznania historycznej odrębności swoich krajów i uznania ich odpowiedniej autonomii. Za przekształcenie Austrii w federację zagłosowało 59, a za pozostawieniem dawnego porządku 29. Głosowanie otworzyło bezpośrednią drogę do przeprowadzenia zmian. Dyplom październikowy z 1860, choć nie wszedł w życie, okazał się kompromisem między stronnictwami. Nadany przez cesarza akt, ściśle określał uprawnienia Rady Państwa (art. II), pozostawiając przy tym szeroki zakres działania sejmów krajowych. Taki układ zawdzięcza się m.in. hr. A. R. Gołuchowskiemu, który wysunął dalekowzroczną koncepcję powolnego rozpadu monarchii Habsburgów. Mimo odejścia Gołuchowskiego i powołania na stanowisko ministra stanu centralisty A. von Schmerlinga, nie można było odwrócić skutków ogłoszenia Dyplomu. Nowy minister mógł tylko zmodyfikować akt.