Bitwa o Luzon (tgl. Labanan sa Luzon) – bitwa stoczona od 9 stycznia do 5 sierpnia 1945 r. podczas wojny na Pacyfiku będącej częścią II wojny światowej przez wojska amerykańskie i ich sojuszników przeciwko siłom Japonii. Bitwa zakończyła się zwycięstwem aliantów, którzy przejęli kontrolę nad wszystkimi strategicznie i ekonomicznie ważnymi lokalizacjami filipińskiej wyspy Luzon do marca 1945 r., chociaż w górach maruderzy walczyli aż do bezwarunkowej kapitulacji Japonii. Po względem liczby unieszkodliwionych żołnierzy wroga było to największe zwycięstwo armii amerykańskiej podczas II wojny światowej; w bitwie zginęło od 192 tys. do 205 tys. japońskich żołnierzy (głównie z głodu i chorób). Śmierć poniosło także 10 tys. Amerykanów oraz między 120 tys. a 140 tys. filipińskich cywilów.
Tło sytuacyjne Jeszcze przed wybuchem wojny z Japonią dowództwo amerykańskie uważało, że Filipiny mają ogromne znaczenie strategiczne, ponieważ ich zdobycie przez Japonię stanowiłoby poważne zagrożenie dla pozycji USA w regionie. W rezultacie do października 1941 r. na Filipinach stacjonowało 135 tys. żołnierzy i 227 samolotów. Jednak Luzon, największa wyspa archipelagu filipińskiego, został zdobyty przez siły japońskie siły w 1942 r. podczas pierwszej kampanii filipińskiej. Gen.