Tokichi Hojo, stworzyła silne pozycje obronne wokół miasta Zamboanga na południowym krańcu półwyspu.

Powolna budowa lotniska w Palawan stanowiła problem dla taktycznego wsparcia powietrznego wspomagającego operację Victor III. Po zajęciu prowizorycznego lądowiska w Dipolog, około 233 km na północny wschód od miasta Zamboanga, Amerykanie szybko wykorzystali tę okazję, przenosząc dwie wzmocnione kompanie z 21 Pułku Piechoty 24 Dywizji, aby zapewnić kontrolę nad lądowiskiem. Wkrótce potem, Morska Grupa Lotnicza Zamboanga pod dowództwem płk. Claytonem Jerome przeniosła się tam ze swoimi maszynami z poprzedniego lądowiska, aby zatuszować przygotowania do ostrzału z morza i wysadzenia desantu w pobliżu miasta Zamboanga.

Po zbombardowaniu lądowisk przez 13 Armię Powietrzną i trzydniowym bombardowaniu przez United States Navy, 162 i 163 Pułk Piechoty wylądowały 4,8 km na zachód od miasta Zamboanga w San Mateo. Japoński opór był minimalny, a oddziały 41 Dywizji szybko zdobyły miasto, które zostało kompletnie zniszczone przez alianckie bombardowania. Następnego dnia, 11 marca, Amerykanie napotkali silny opór, gdy zaatakowali japońskie pozycje na wzgórzach z widokiem na równinę przybrzeżną.