Kluczem do sukcesu była wydajność awangardy sił desantowych i zdolność jednostek do utrzymania stałego tempa ataku, wyprzedzając japońskie przeciwdziałania i zrealizowanie głównych celów przed rozpoczęciem pory deszczowej, co utrudniłoby ruchy wojsk.
Operacje naziemne zostały przydzielone X Korpusowi pod dowództwem gen. Franklina Siberta z 24 Dywizją Piechoty gen. Roscoe Woodruffa i 31 Dywizją Piechoty gen. Clarence'a Martina jako głównymi jednostkami bojowymi. Amfibijna Grupa Zadaniowa 78.2 (Task Group 78.2), pod dowództwem kontradm. Alberta Noble'a, miała za zadanie przenieść kwaterę główną 24 Dywizji i X Korpusu na plaże desantowe w pobliżu Malabang do 17 kwietnia, aby zabezpieczyć lotniska. Pięć dni później 31 Dywizja miała być w Parang, 32 km na południe, w pobliżu autostrady nr 1, trasy do Davao.
Bitwa Zdobycie Zamboanga i Sulu Tego samego dnia, w którym siłom Eichelbergera nakazano dokonac inwazji na Mindanao, reszta oddziałów 41 Dywizji Piechoty gen. Jensa Doe'a przeprowadziły Operację Victor IV, zajęcie Zamboanga, dużego półwyspu rozciągającego na południowym zachodzie wyspy, równolegle z odzyskaniem Palawan w ramach operacji Victor III. Duża siła, licząca około 8900 żołnierzy japońskiej 54 Niezależnej Brygady Mieszanej gen.