Po tych wydarzeniach szlachta kijowska zebrała się w ŁuckuLaudum sejmiku relacyjnego województwa kijowskiego, Łuck, 15 marca 1649., a szlachta czernihowska w LublinieLaudum sejmiku relacyjnego województwa czernihowskiego, Archiwum Państwowe w Lublinie, księgi grodzkie lubelskie, 1649.. Po ugodzie zborowskiej w 1649 roku król Jan Kazimierz ustanowił dla szlachty z województwa czernihowskiego, kijowskiego i bracławskiego wspólne miejsce odbywania się sejmików we Włodzimierzu. W latach 1650. szlachta kijowska powróciła do Żytomierza i razem ze szlachtą czernihowską odbył się tam sejmik przedsejmowy. Jednak już dwa lata później szlachta z tych województw oraz województwa bracławskiego znowu zebrała się we Włodzimierzu, który został już stałym miejscem obrad sejmików z województw ukraińskich. Decyzja ta została oficjalnie podjęta w 1659 roku przez Sejm, który uchwalił konstytucję „Seymiki y Elekcye Woiewodztw Ukrainnych”. Była to właściwie pierwsza ustawa, w której wprost określono, że dopóki ziemianie tamtejsi nie powrócą do swych dóbr, mają odbywać swe zgromadzenia we WłodzimierzuJarosław Stolicki, Miejsca odbywania sejmików koronnych na wygnaniu w latach 1648–1696, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego”, 2017.. W latach 60. XVII w.