Oktawian August nadał Egiptowi szczególny status, włączając go do swojej osobistej domeny i decydując, że będzie rządzony przez bezpośrednio przed nim odpowiedzialnego prefekta w randze ekwity. Prefektowi podlegało czterech lokalnych epistrategów, poniżej których z kolei znajdowało się trzydziestu strategów, rządzących w odziedziczonych po Ptolemeuszach nomach. Prefekt miał do swojej dyspozycji także prokuratorów odpowiedzialnych za finanse i kilku innych wyspecjalizowanych wyższych urzędników. Specyfiką rzymskiej administracji na poziomie lokalnym było obsadzanie stanowisk na zasadzie przymusowej liturgii. Termin ten wkrótce stracił swoje dodatnie konotacje obywatelskie, w ujęciu rzymskim liturgia wiązała się bowiem z majątkową odpowiedzialnością za realizację zadań administracyjnych, w tym zebranie podatków. Inną zmianą było pojawienie się w Egipcie prywatnej własności ziemi, a duża skala przechodzenia własności państwowej w ręce prywatne była jednym z najważniejszych zjawisk historii agrarnej rzymskiego Egiptu. W okresie panowania dynastii julijsko-klaudyjskiej w Egipcie pojawiły się wielkie majątki ziemskie (zwane ousiai), dawane w dożywotnie użytkowanie członkom rodziny cesarskiej i dworskim faworytom, które później jednak zniknęły.