W kwietniu 1919 roku otrzymał przydział do 9. eskadry wywiadowczej, gdzie dowodził oddziałem wydzielonym prowadzącym rozpoznanie w rejonie Śląska Cieszyńskiego podczas wojny polsko-czechosłowackiej. Pod koniec kwietnia powrócił do służby w 9. eskadrze wywiadowczej i na froncie ukraińskim w rejonie Sambora i Stryja wykonał piętnaście lotów bojowych. Od lipca został wycofany z latania bojowego i skierowany do I Niższej Szkoły Pilotów w Krakowie, wznowił też przerwane studia prawnicze na UJ. Następnie został skierowany na przeszkolenie do Wyższej Szkoły Pilotów w Poznaniu, które ukończył 20 marca 1920 roku.

Po ukończeniu szkolenia otrzymał przydział do 2. eskadry wielkopolskiej i walczył w jej składzie w kampanii 1920 roku. W trakcie walk brał udział w wielu lotach rozpoznawczych, szturmowych i wykonywał ataki bombowe na oddziały Armii Czerwonej.

Po zakończeniu działań wojennych powrócił na studia prawnicze na UJ, w 1921 roku ukończył kurs dowódców dyonów i został mianowany dowódcą 5. eskadry wywiadowczej w Poznaniu. W maju 1922 roku został zastępcą dowódcy VII dywizjonu wywiadowczego. We wrześniu 1922 roku wziął udział w I Krajowym Locie Okrężnym, podczas którego zwyciężył w konkursie precyzji lądowania. W klasyfikacji generalnej Konkursu zajął czwarte miejsce.