Szpital Bożego Ciała - św. Trójcy – dawny szpital, od XIV wieku będący pod opieką joannitów, stojący przy istniejącym Kościele Bożego Ciała przy ulicy Świdnickiej.
Historia szpitala Szpital Bożego Ciała, pierwotnie jako dom ubogich, został założony w 1319 roku (o czym świadczą zachowane rachunki miejskie), z inicjatywy rady miasta Wrocławia. Jego budowa trwała prawdopodobnie do 1330 roku; w tym też roku kaplica uzyskała biskupią konfirmację. Początkowo szpital, jako oratorium szpitalne obsługiwało cmentarz, który został założony pod murami miasta w 1318 wraz z kaplicą ku czci NMP. W 1337 roku został powierzony pod opiekę konwentowi joannitów.
Od 1328 roku na rzecz szpitala i jego utrzymania mieszkańcy Wrocławia przekazywali pierwsze legaty; w 1328 było to 5 grzywien czynszu od dochodów rady miasta od kupca wrocławskiego, pomiędzy 1318 a 1337 Mikołaj de Bancz podarował 13 łanów kmiecych w ówczesnej podwrocławskiej wsi Klecina. W 1333 na rzecz szpitala i jego utrzymania rada miejska zakupiła od Klasztoru św. Klary młyn na Piasku. Do szpitala należało również 26 mórg i 2 i 2/3 łana w folwarku Gaj oraz młyn Knopfsmühle. Od 1338 joannici powoli przejmowali dobra szpitalne a od 1339 już za zgodą króla, pozyskiwali dobra ziemskie. Nowa placówka miała opiekować się ubogimi, karmić ich, zapewniać im odzienie i buty.