Wynikało to z zapisków testamentowych; dochód z przekazywanych Joannitom dóbr majątkowych ze wsi Klecina jak i Pilczyce miał pokrywać utrzymanie określonej liczby pensjonariuszy.
Od 1354 opiekę nad domem ubogich ponownie zaczęła sprawować rada miasta. W 1366 rajcy ufundowali nową kaplicę szpitalną. W 1371 sporządzono wilkierz, który regulował rozwój szpitala i ograniczał przyjmowanie ubogich do pięćdziesięciu osób. Z biegiem lat w domu ubogich umieszczano krewnych tych osób, które na rzecz szpitala przekazywali w testamencie zapisy majątkowe, np. w postaci grzywny czynszowych, lub samych darczyńców, którzy wykupywali dla siebie miejsce do końca swojego żywota. 11 lipca 1416 roku został ustalony nowy status fundacji, według którego do placówki mogła trafić jedynie osoba, niekoniecznie uboga, ale wskazana przez darczyńcę (najczęściej była to krewna tej osoby). Jak dowodzi Marek Słoń, ustalenia te nie były do końca respektowane i miejsce w domu ubogich wykupywały również osoby niespokrewnione z pensjonariuszami.