W 1492 lub w 1494 roku szpital został poddany gruntownej przebudowie, w wyniku której wraz z przylegająca do niego kaplicą Świętej Trójcy utworzono zespół dwukondygnacyjnych budynków usytuowanych wokół prostokątnego dziedzińca. Według XVI kronik szpital był ulokowany w dwóch ciągach budynków po około 100 metrów długości każdy. Był to więc, do lat 60. XVI wieku, największy szpital w ówczesnym Wrocławiu. Pieczę nad nim, aż do reformacji sprawowali joannici a następnie stał się placówką protestancką. W latach 1626 i 1750 sporządzono nowe regulaminy. Główne zmiany dotyczyły warunków przyjęcia do szpitala: warunkiem było wpłacenie kwoty wstępnej, nienaganna opinia i dobry stan zdrowia.
W latach 1776–1777 część szpitala została przejęta przez fundację Johanna Gottfrieda Salenkego, która opiekowała się zubożałymi kupcami. W latach 1824–1826 fundacja, w miejsce wyburzonych częściowo budynków, sfinansowała nowy gmach lecznicy według projektu Tschecha. W 1869 lecznica została przeniesiona do nowego budynku wzniesionego u zbiegu ulicy Szpitalnej i Tęczowej. W 1869 roku wyburzono kaplicę Świętej Trójcy a cały teren opuszczonego szpitala oraz kaplicy zakupił żydowski przedsiębiorca i bankowiec Moritz Sachs. W 1873 na miejscu dawnego szpitala wzniesiona została Kamienica Sachsów.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nieistniejące szpitale we Wrocławiu Kategoria:Wyburzone obiekty budowlane we Wrocławiu