thumb|Miniaturowe kondensatory niskonapięciowe (przy linijce) thumb|Kondensator o zmiennej pojemności, stosowany w starych odbiornikach radiowych
Kondensator – element elektroniczny bierny zbudowany z dwóch przewodników – inaczej okładek lub elektrod – rozdzielonych dielektrykiem; przechowuje on energię w postaci pola elektrycznego.
Kondensatory wynaleziono w XVIII wiekuDokonali tego niezależnie od siebie Ewald Georg von Kleist w Kamieniu Pomorskim (1745) i Pieter van Musschenbroek w Lejdzie (1746).; pierwszymi urządzeniami tego typu były butelki lejdejskie. Od tego czasu konstruowano kondensatory o coraz większej pojemności i coraz mniejszych gabarytach. Są one nie tylko narzędziem do gromadzenia ładunku i energii, ale też elementami obwodów rezonansowych i filtrów.
Opis teoretyczny mały|Pole elektryczne naładowanego kondensatora płaskiego o skończonych rozmiarach Doprowadzenie napięcia do okładek kondensatora powoduje zgromadzenie się na nich ładunku elektrycznego. Po odłączeniu od źródła napięcia, ładunki utrzymują się na okładkach siłami przyciągania elektrostatycznego. Jeżeli kondensator, jako całość, nie jest naelektryzowany, to cały ładunek zgromadzony na obu okładkach jest jednakowy co do wartości, ale przeciwnego znaku.