Mennica wileńska nie miała kopalnej bazy kruszcowej jak olkuska, ale za to w 1585 roku przebijano w niej na monetę moskiewskie łupy. Produkcja ruszyła mniej więcej współcześnie z olkuską (z 1579 r.), ale w nieco odmiennym układzie nominałów:
denary (1581–1582), szelągi (1579–1585), grosze (1580–1581), trojaki (1580–1586), szóstaki (1581 i 1586), talary (1580 i 1585), dukat (1586) i wielodukaty.
Legendy monet wileńskich są w zasadzie zbieżne z koronnymi, przedstawiając:
imię i tytuł króla Polski i wielkiego księcia Litwy na awersie oraz informację o nominale i przynależności terytorialnej na rewersie.
Od tego schematu odbiegają dukaty koronne i talary, które zamiast informacji terytorialnej rozszerzają tytulaturę, zazwyczaj do postaci:
W początku XXI w. odkryto niezwykły, unikatowy szeląg, przypuszczalnie z 1586 roku, z określeniem przynależności POLONIA. herbem podskarbiego koronnego i samotną Pogonią. Trudno wyjaśnić jego pochodzenie.
Miejskie Gdańska
Wcześniej od mennic państwowych działalność rozpoczęła miejska mennica Gdańska. Już w 1578 r.