W mennicy krakowskiej obniżenie standardu grosza zaznaczono przywróceniem jagiellońskiego typu z poziomym napisem pod koroną – tym samym, który dziesięć lat wcześniej przywoływała też mennica lubelska. Już w 1609 r. podskarbi Baltazar Stanisławski z niepokojem odnotował pojawianie się na rynku licznych fałszerstw tego nominału, które w następnych latach stały się plagą. W ich produkcję zaangażował się między innymi mincerz cieszyński oraz głośny warchoł, Mikołaj Komorowski z Żywca, choć znaleziska jednak wskazują na szczególnie intensywną produkcję fałszerską na północy.
Podobnie do starego wzoru groszy – ale litewskich, z Orłem na awersie i Pogonią na rewersie – odwołała się mennica wileńska. Ten zakład jednak przede wszystkim wybrał kierunek wskazany w Poznaniu i już od 1606 r. wybijał monetę najdrobniejszą o tradycyjnym nominale dwudenara.
Druga dekada XVII w. przyniosła wyraźny wzrost emisji monety i to na trzech poziomach: drobnym, średnim i grubym.