W 1956, po przeniesieniu się z C. Crafoordem, został profesorem chirurgii eksperymentalnej w klinice klatki piersiowej w Instytucie Karolinska w Sztokholmie. Dwa lata później wprowadził procedurę Senninga w całkowitym przełożeniu wielkich pni tętniczych z użyciem tylko tkanek chorego. Metodę tę częściowo wyparła w 1964 procedura Mustarda. Również w 1958 r. wszczepił pierwszy na świecie sztuczny rozrusznik serca 43-letniemu pacjentowi z zespołem Morgagniego-Adamsa-Stokesa. Senning nie był wówczas gotowy na stosowanie tej techniki u ludzi, gdyż prowadził dopiero badania z inżynierem Rune Elmqvistem, jednak artykuł o jego pracy przeczytała żona umierającego Arne Larssona i to ona przekonała Senninga do ryzykownego eksperymentu. Wszczepione wówczas elektrody zostały podłączone do puszki po paście do butów. Chociaż po 6 godzinach urządzenie uległo uszkodzeniu, Senning wszczepiał pacjentowi kolejne rozruszniki, pozwalając mu dożyć 86 lat. Ten przypadek wywołał debatę na temat aspektów etycznych eksperymentu i ryzyka nowej terapii.