Na czele akcji w starostwie lanckorońskim stanął wójt ze Skawicy Jakub Śmietana. Ówczesny świadek, Andrzej Komoniecki pisał o nim: „był to człowiek dosyć dostatni i nauczony”. Nosił się dumnie, co zwracało powszechną uwagę, a późniejszy akt oskarżenia stwierdzał: „Śmietana, gdy kędy jedzie przypasuje się do szabli i pistolety z sobą wozi, góralów 12 i więcej przy sobie prowadzi, którzy mu w drodze asystują i usługują". Jakub Śmietana występował przeciw płaceniu danin i pracy na rzecz zamku lanckorońskiego. Organizował tajne narady przywódców chłopskich, którymi głównie byli wójtowie gromadzcy. Jakuba bezskutecznie usiłowano poskromić represjami gospodarczymi i konfiskatą inwentarza. Oddziały wojskowe niszczyły dobytek mieszkańców wsi, zabierały pieniądze, chwytały i karały ludzi. Sytuacja stała się tak napięta, że w grudniu 1699 roku Śmietana udał się po pomoc do króla Augusta II pokonując ok. 500 km drogi z Zawoi do Drezna. Król potwierdził dawne glejty i wydał nowy, w którym zakazał krzywdzenia poddanych, oraz nakazał wypuścić część uczestników buntu z więzienia i zwrócić mienie Jakubowi Dercowi. Dokument królewski nosił datę 25 grudnia 1699 r. Wkrótce u króla pojawił się przedstawiciel przeciwnego obozu, który 31 stycznia 1700 uzyskał nowe pismo, zaprzeczające poprzedniemu i ostro karcące poddanych lanckorońskich.