Następne pół roku to okres podziemnego wrzenia, po którym ponownie doszło do wystąpień chłopskich. W proteście administratora i arendarzów z 13 VIII 1700 skarżono się na Jakuba Śmietanę, Macieja Worownika z Jachówki, Józefa Sarnę z Makowa, Tomasza Sarnę z Juszczyna i kilku innych, że chcieli zrzucić z siebie jarzmo poddaństwa, żyć wedle swojej woli i swojego sądu, że urządzali tajne nocne narady, że Śmietana innych podburzał do buntu i namawiał, aby nie płacić daniny, zabraniał odrabiać powinności zamkowe. Próbowano drogi perswazji, gdyż szlachta bała się Śmietany i nie chciała otwarcie przeciw niemu wystąpić.
Pojmanie i śmierć Według Andrzeja Komonieckiego Śmietana został pochwycony wskutek zdrady Józefa Sarny. W Aktach Grodzkich natomiast jest mowa o tym, że Sarnę namawiano do wydania Śmietany, czego on stanowczo odmówił. Wyprawę przeciw Śmietanie kryjącemu się w lasach urządził administrator Strzeszewski. Pojmano go i wrzucono do więzienia w zamku lanckorońskim skąd nadal namawiał do buntu. 10 listopada 1700 r. Piotr Wolski, dworzanin Bogusława Słuszki wniósł ponowny protest przeciw Śmietanie i innym poddanym, którzy potajemnie się zbierali wbrew listom królewskim. Jakub Derc Śmietana został ścięty jesienią 1700 r. Pod rokiem 1700 w Dziejopisie żywieckim Andrzej Komoniecki notuje: Tegoż roku wielmożny J. M.