Mimo że zarządcy mennic zmieniali się kilkakrotnie, nieznane są jakiekolwiek kontrakty na dzierżawę mennic z lat 1640–1647, co w konsekwencji uniemożliwia jednoznaczne określenie kto i kiedy bił monety koronne.
Monety Koronne
W Koronie za Władysława IV pracowała głównie mennica bydgoska (do 1644 r.), bijąc:
półtalary, talary i dukaty oraz znakomicie wykonane „medalowe” wielokrotności dukatów do celów ceremonialnych, w tym po raz pierwszy serię monet koronacyjnych.
Zachowała się też – co wyjątkowe – seria monet próbnych, wykonana w 1635 r., gdy bezskutecznie starano się na sejmie o wznowienie emisji:
trojaków, szóstaków i ortów.
W XXI w. próbne bicia tych monet, jako unikaty, znajdują się w Ermitażu.
Pod względem ikonografii monety czasów Władysława IV były dość monotonne,
z popiersiem lub półpostacią władcy i herbem polsko-szwedzkim.
Układ tarcz herbowych, podobnie jak tytulatura, kontynuowały zwyczaje z czasów Zygmunta III, jedynie na największym okazie „medalowym”, talarze-dziesięciodukatówce, tarcza herbowa otrzymała heraldyczne trzymacze w postaci pary aniołów.
W 1644 r. mennictwo przeniesiono do Krakowa, gdzie pojawiły się interesujące próby przedstawienia półpostaci królewskiej ¾ w prawo.