Na sporadycznie wybijanych dwutalarach, nieznanych jeszcze mennictwu Rzeczypospolitej w tej postaci, na końcu tytułów książęcych dodawano:
Od 1635 r. pojawiało się coraz więcej wpływów polskich:
dukaty z popiersiem władcy wymodelowanym podobnie do Władysława IV, przy czym z latami podobieństwo rosło, talary z półpostacią ¾ w prawo, monstrualne tarcze herbowe uległy redukcji do dziewięciu pól.
Następny władca, Fryderyk Wilhelm Wielki Elektor wprowadził początkowo niewiele zmian poza ponownym rozrostem herbu na talarach i ogólnym obniżeniem poziomu artystycznego.
Po 1643 r. mennica w Królewcu była w zasadzie nieczynna, poza emisją dukatów z 1646 r.
Kurlandzkie Po długiej przerwie wznowił działalność menniczą Jakub Kettler, najwybitniejszy z Kettlerów, twórca ekspansji kolonialnej księstwa. Oprócz talarów i dukatów – w stylu wciąż późnorenesansowym, służących do reprezentacji – wybił w 1646 r. bardzo rzadkie szelągi z niezbyt gramatyczną legendą:
Awers wypełniono godłami (bez tarcz) Polski i Litwy, a na rewersie, podzielonym na cztery części, skwadrowano godła Kurlandii i Semigalii. Bicie szelągów było jednak sprzeczne z sejmowym zakazem z 1627 r.