Z dniem 1 stycznia 1928 roku awansował na stopień kapitana, a po przemianowaniu uczelni na Szkołę Podchorążych Artylerii objął stanowisko adiutanta szkoły. Dowódca 7 Dywizji Piechoty gen. bryg. Mieczysław Dąbkowski ocenił go wówczas jako „najlepszego oficera 7 p.a.p.”, wyróżniającego się talentem instruktorskim i sumiennością. 16 czerwca 1930 roku podjął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie jako słuchacz XI Kursu Normalnego. 31 października 1932 roku ukończył uczelnię, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Komendant WSWoj. gen. bryg. Tadeusz Kutrzeba scharakteryzował go jako oficera o silnie zarysowanej indywidualności, dużym autorytecie i wybitnej pracowitości. Z dniem 1 listopada 1932 roku Szpądrowski został skierowany do służby w Oddziale II Sztabu Głównego. Kierownictwo Ekspozytury nr 4 w Katowicach (1935–1939) W czerwcu 1935 roku objął stanowisko szefa Ekspozytury nr 4 Oddziału II Sztabu Głównego w Katowicach, zastępując ppłk. dypl. Karola Piaseckiego. Placówka pod jego kierownictwem prowadziła wywiad płytki oraz kontrwywiad zaczepny na kierunku niemieckim. Personel ekspozytury liczył około 30 osób, z czego 16 zajmowało się bezpośrednio wywiadem ofensywnym, a 5 służyło w Referacie Technicznym, który Szpądrowski rozbudował w celu zapewnienia operacyjnej samodzielności jednostki.