Struktura i administracja obozu Obóz pracy w Bełżcu powstał wiosną 1940 roku. Początkowo mieścił się w zabudowaniach miejscowego folwarku, a jego więźniami byli Romowie i Sinti. „Obóz cygański” przez dwa miesiące funkcjonował równolegle do „obozu żydowskiego”. Podczas narady w dniu 18 lipca 1940 roku gubernator dystryktu lubelskiego Ernst Zörner poinformował jednak, że pozostający jeszcze przy życiu Sinti zostaną wywiezieni do gminy Hańsk. Nadal zamierzano natomiast zsyłać do Bełżca polskich Romów.
Wiosną 1940 roku Odilo Globocnik powołał do życia tzw. komórkę umocnień granicznych (niem. SS-Grenzsicherungs-Baukommando), która miała nadzorować prace fortyfikacyjne na granicy niemiecko-sowieckiej. Siedzibę „komórki” ulokowano w Bełżcu. 29 maja wysłano tam pierwszą grupę żydowskich robotników przymusowych.
Komendantem obozu pracy w Bełżcu był SS-Obersturmbannführer Hermann Dolp. Cieszył się on opinią wyjątkowego sadysty i był odpowiedzialny za śmierć wielu więźniów. Zastępcą Dolpa był SS-Hauptscharführer Franz Bartetzko. W skład personelu SS-Grenzsicherungs-Baukommando weszło także m.in.